Sportverhalen

24/05/2015

Watersport voor mensen met een beperking.

Ik heb paar jaar geleden al verschillende malen meegedaan aan de Europese surfweek in Hazewinkel van Recreas. Toen ik nog een goede zitbalans had was dat windsurfen echt mijn ding. Ik zat op mijn knieën op een auto-binnenband. En zo kon ik rond mijn mast manoeuvreren, echter toen ik problemen kreeg met mijn linkerbeen was dit voor mij niet meer mogelijk.

Toen las ik las dat Cera een watersportdag organiseerde voor mensen met een beperking, ik dacht dit moet ik zeker eens proberen. Ik ben een echte waterrat(in bijna elke vorm, sneeuw, ijs en water). We schreven ons in voor een voormiddag waterskiën en een namiddag met alle andere wateractiviteiten.

Veel mensen zeiden tegen mij, “jij als zitskiër, jij kan zeker waterskiën das praktisch het zelfde”. Tegendeel is bewezen, van het waterskiën kon ik geen snars. je zit op een totaal andere manier, waardoor ik geen stabiele houding kon vinden.

Gelukkig kan ik nog beetje op knieën zitten en ging het kneeboarden mij redelijk goed af, ik kon een heel rondje rond het mee gaan, een zalig gevoel. Jammergenoeg was de tijd beperkt om het kneeboarden verder uit te testen, anders hadden ze mij uit dat water moeten sleuren.

In de namiddag hebben we nog wel wat andere watersporten gedaan, maar die waren voor mij iets te rustig, ik hou iets meer van actie.

De bellyjak is een aangename manier om je op water voort te bewegen en zo kon ik met mijn woefke(Loki) wat tijd aan water doorbrengen.

 

Het suppen was ook niet voor mij weggelegd aangezien ik vrij snel last kreeg van mijn schouder.

Het was al bij al een aangename dag en zeker voor herhaling vatbaar

Wil je filmpje zien: KLIK HIER

15/03/2009

Zondag 15 maart vertrokken Anita, Eric en ikzelf naar Frankrijk, meer bepaald Saint Jean de Maurienne, waar de fabriek van Tessier (bepaald merk van zitski) gevestigd is. Zondagavond gaan we, na wat ontspanning en een goede lachbeurt, slapen. Maandagmorgen haalden we de twee zitski’s op die we aan een volledige test onderwierpen in het skigebied Les Karellis. Dinsdag besloot coach Eric dat de zitski’s in orde zijn.De zitski’s

We laden onze nieuwe Scarver’s en de bagage terug in en zetten onze reis verder naar Hinterstoder, want op vrijdag 20 maart ging daar het Oostenrijks kampioenschap van start. Dit leek een goede opwarming, training en gewenning aan de zitski’s voor we deelnamen aan de EK finale. Na daar vele afdalingen te hebben gedaan voegden Jasper en Luc( Jasper zijn vader) zich bij het gezelschap. Vrijdag stonden we allen vroeg op en rijden we de bergpas op, volledig ingeduffeld, tegen de kou, waren we klaar voor de slalomwedstrijd.

Anita, Bart(Nederland) en ik aan de start

Daar deden we één voor één ons ding, Anita valt in de eerste run, Jasper werd gediskwalificeerd en ik werd 4de van 5 gestarte atleten in mijn categorie. Zaterdag stond de Reuzenslalom op het programma, ook daar proberen we ons toch een beetje te bewijzen. Door wat problemen ging Anita niet van start, Jasper en ik zetten een mooie tijd neer. Ik werd terug 4de en Jasper werd 23ste van 30 gestarte atleten in zijn categorie. We genoten zondag nog een beetje van de weinige zonnestralen om dan maandag weer alles in de auto te laden.

Eric rijdt naar Slowakije

Nadat we in Wenen Ronny en Barbara hadden afgehaald, reden we door naar Jasna in Slowakije, daar moesten we normaal zaterdag van start voor de reuzenslalom. We trainden weer enkele dagen en werkten op onze techniek en probeerden er voor te zorgen dat Anita haar zelfvertrouwen terug kreeg. Na weer vele afdalingen en een goed gevoel, gingen we elke dag moe maar voldaan terug naar het hotel.

Genieten van de nieuwe zitski’s en het zonneke

Vrijdag kwam Eric ons melden dat er een mogelijkheid bestond dat de reuzenslalom van zaterdag verplaatst werd en dat we in plaats daarvan een slalom moesten skiën, omdat ze boven en storm verwachtten. Zaterdag morgen hoopten we toch allemaal een beetje op een reuzenslalom. Maar eenmaal op de piste aangekomen hoorden we al snel dat er boven te veel wind stond, dus dat we een slalom zouden skiën. De moed zakte ons een beetje in de schoenen, want de training op reuzenslalom ging zo goed. Na de Verkenning zag ik de wedstrijd toch al een beetje zitten. Na heel lang aanschuiven aan de lift gingen Jasper en ik van start, ik skiede buiten alle verwachtingen een heel goede wedstrijd en wordt 7de van de 13 gestarte deelnemers. Deze prestatie levert mij 128 punten op. Jasper skiede ook een goede run, hij werd 14de van de 27, maar kwam net niet onder die 200 punten.

Anita en Jasper in de tent voor de atleten

Zondag morgen was het toch met een bang hartje afwachten want er werd regen voorspeld. Regen en skiën is nu net een combinatie dat niet zo goed past. Na de verkenning bleef het een raadsel of het wel verstandig was de wedstrijd te laten doorgaan, toch gingen we van start. Ik kwam goed nat en uitgeput beneden aan, het was echt vechten als je moest “waterskiën”. Dan was het afwachten tot Jasper van start mocht gaan, plots slecht nieuws, het regende te hard en de wedstrijd wordt een paar uur uitgesteld. Na een uur en een half werd de wedstrijd zelf afgelast, daar gaat de hoop om punten te pakken.

We gingen vroeg terug naar het hotel, we fitnesten nog een beetje, genoten van een stoombad en een zwembeurtje. Na het avondeten en de afterparty gingen we slapen. Goed wetende dat de reis er op zat. We hebben twee volle weken genoten en gingen eventjes naar huis. Allé héél eventjes toch. Want na een paar dagen mochten we weer skiën met Anvasport.

Dinsdag 8 december 2009

We vertrokken richting Pitztal, Oostenrijk, 1 reuzenslalomwedstrijd en een trainingsweek. Alle bagage werd zorgvuldig geplaatst zodat we geen centimeter ruimte meer konden opvullen en dan moesten wij zelf nog in de auto kruipen. Na onszelf, de rolstoelen en de wielen( die nog grootste probleem bezorgde) vertrokken we met kwartier vertraging. Na de nodige plaspauzes en uren in de auto kwamen we tegen half 8 aan in ons hotel. Eenmaal op de piste hebben we in poedersneeuw getraind op reuzenslalom. Het was zwaar en vermoeiend. De vermoeidheid was er bij iedereen vooral door het nachtje in de auto. Het was wel leuk en we hebben heel wat afgelachen.

Donderdagmorgen zijn we om 6 uur opstaan om zo om half 7 een uitgebreid ontbijt te nuttigen. Na wat vertraging konden we om 20 na 8 dan uiteindelijk toch beginnen met opwarmen. Na de verkenning gingen we op ons gemak naar de start en hoopten we er klaar voor te zijn. Ikzelf wou zeker zijn en heb het eerste deel heel fel afgeremd waar ik achteraf wel spijt van had want heb zo tijd verloren en zat met gevoel dat veel beter kon. Eenmaal aangekomen was het wachten op de volgende zitskiester. Het wachten duurde lang want na mij vielen ze precies allemaal, jammer genoeg ging Anita ook tegen de vlakte. Eric en ik gingen even uitrusten in restaurant om dan tegen de middag weer naar boven te gaan voor tweede verkenning. Na de verkenning nog snel even ski wisselen, opwarmen en dan weer klaar aan de start. Deze start was echt mijn slechtste tot nu toe, Ik haakte met mijn hand in mijn liftsysteem om vervolgens volledig dwars te moeten gaan staan, hand los te trekken en verder te gaan. Ik ben aangekomen maar weer met gevoel dat stukken beter kon. Tegen 16 uur waren we terug naar het hotel gegaan om daar weer op adem te komen. Eric kon mij ’s avonds na de teamcaptains – meeting vertellen dat ik 4de van de 9 gestarte deelnemers was, waarvan 5 gevallen. Ik had nu 141 punten maar met een penalty van 125 waren de wedstrijden voorbij. Dus een totaal van 166 punten.

Anita en ik aan wachten in de sneeuw

Vrijdagmorgen stonden we pas om half 7 op, hier noemen ze dat uitslapen dus viel mee zeker. Ja vandaag geen wedstrijd dus trainden maar, ze hadden ons verteld dat het weer vandaag slechtst van allemaal ging zijn en dit was inderdaad zo amaai. Er was super veel wind en ijskoud. We hebben eerst wat getraind op reuzenslalom maar ik kreeg het echt veel te koud dus zijn we tegen 11 uur iets gaan eten en drinken in het restaurant. Na de middag besloten we onze slalomski er bij te nemen. Achteraf gezien een wijze beslissing. We gingen met de anker naar boven en ik werd letterlijk door de wind verplaatst in mijn zitski. Boven zagen we helemaal niets, geen dieptezicht dus al zeker geen idee hoe de sneeuw er bij lag. Toen we begonnen aan onze eerste bocht hadden we door dat het een diepsneeuwtraining ging zijn, heel veel losse sneeuw en veel onverwachte bulten. Het was zwaar ma eens leuk om te doen zo leer je ook heel veel bij en op een andere manier.

Uitzicht in Pitztal

De volgende morgen zaten we om 7 uur aan tafel. Vandaag waren we te laat voor de Pitztal-express van personeel om 8 uur dus moesten we wachten op het treintje van half 9. Eenmaal boven zagen we dat het toch beter was dan gisteren. We maakten ons klaar, kropen in onze skischoenen of zitski en gingen met liftje naar boven. We deden een paar afdalingen met onze reuzenslalom en omdat de condities wat slechter werden besloten we toch verder te trainen op een slalomski. Na ook met die slalomski een paar afdalingen gedaan te hebben, hebben we even een middagpauze gepakt omdat het toch koud begon te worden. Na de middag zijn we nog even verder gegaan met de slalomtraining en begon het zonneke er zelf door te komen. In de namiddag hebben we nog even getraind om als laatste eens de piste volledig naar beneden te nemen, bijna beneden kwamen de wolken ons tegen wat een redelijk moeilijk zicht gaf. Anita was volledige de controle kwijt met maar twee keuzes, het groepje mensen of een net met daarachter een gat waar de eitjeslift in uitkwam. Anita koos voor het net in de hoop dat dit haar tegen ging tegen houden. Ik zag haar richting dat net gaan en dan letterlijk omhoog vliegen , een salto maken en verder zagen we niets. Eric besloot zelf over het net te springen en zo Anita te bevrijden uit haar positie in de diepsneeuw. Na heel wat geploeter kwamen Eric en Anita met hulp van 3 andere mensen boven gekropen. We namen de lift nog bekomend van wat net gebeurd was en besloten er dan ook maar te stoppen voor vandaag.

Ik in zonneke

De zondag hadden we de voormiddag met de reuzenslalom getraind en in de namiddag nog even getraind op de slalom. Maandag hadden we nog beetje geskied en zijn om 4 uur vertrokken richting Küthai. Eenmaal daar aangekomen zagen we dat het hotel veel minder was aangepast dan Riffelsee in Pitztal. Wel kregen we ’s avonds in het Konradin-hotel een heerlijke maaltijd voorgeschoteld. De dinsdag waren we niet zo vroeg opgestaan omdat we pas om 9 uur op de piste moesten staan, wat een luxe. Eindelijk weer in Küthai. We hadden de dinsdag met de reuzenslalom geskied; het gebied goed bekeken en beetje gekeken of onze techniek verbeterd was. Ik had nog even alle pistes in de zon gedaan, tot ik vermoeid begon te worden. Aan de anker ben ik scheef gaan zitten en gevallen, mijn liftsysteem was natuurlijk vastgevroren dus kon helemaal niet meer lostrekken en ben zo even meegesleurd door lift. Dan besloten we maar te stoppen want was echt doodmoe.

Ik in mijn zitski

Woensdag morgen beetje moe opgestaan en beetje stijf in nek. Maar skiën ging redelijk alleen op laatste ben ik volledig naar beneden gegleden op een stijler stuk van de piste. Toen was mijn veer stuk en kreeg ik hem niet meer geblokkeerd. Dus zijn papa en ik gestopt en gaan ontspannen in het hotel.

Donderdag was de dag van de eerste wedstrijd in Küthai. Eric had kunnen regelen dat ik mocht voorskiën als test voor de start en finish. Ik had bij de verkenning en aan de start helemaal geen zenuwen maar toch ging het onmiddellijk mis. Ik viel en kon zelf niet meer recht. Het was er zo koud dat ik volledig versteven was. Ik mocht nog voorskiër zijn bij de tweede run, enja daar ging het weer volledig mis verschillende keren gevallen, verschrikkelijk koud en ijzig. Met spierpijn, kou en teleurgesteld ging ik terug naar het hotel.

Vrijdag zijn we iets later opgestaan en vooral na mij val van gisteren was ik verschrikkelijk stijf. We besloten toch even te kijken of het skiën ging lukken maar na een tweetal afdaling had ik door dat het niets voor mij was vandaag. Zaterdagmorgen zijn we terug richting België vertrokken. Tegen 23 uur waren we terug thuis met een hoofd vol verhalen en belevenissen.

30/03/2010

We vertrokken zondagmorgen heel vroeg richting Frankrijk, na een vlotte rit waren we blij uit de auto te mogen stappen( in mijn gevallen rollen). We waren natuurlijk te vroeg en moesten zoals alle andere teams wachten tot we binnen konden in het hotel. We kregen een mini kamertje toegewezen maar vonden wel onze weg. Gelukkig was er een kamer vrijgemaakt met aangepast toilet en douche dat door iedereen van alle teams gebruikt kon worden. Zo kan ik af en toe Barbara en Eric ook hun privacy gunnen. De maandag gingen we de piste in La Clusaz verkennen en trainden we op reuzenslalom. Deze trainingen waren zwaar en door het warme weer was de sneeuw heel los en papperig. Tegen 15 uur besloten we er de brui aan te geven en gingen we terug richting hotel om daar alles klaar te maken voor de reuzenslalom van morgen.

Het Belgische team in Frankrijk

De volgende morgen gingen we licht ingepakt naar de wedstrijd want we hadden de dag ervoor net iets te warm, bij de eerste run was deze kledij goed genoeg maar bij de start van de tweede run begon het nogal hard te sneeuwen waardoor we verkleumd van de kou en teleurgesteld van de resultaten terug naar het hotel gingen. Ik haakte na een bobbel met mijn stabilo achter een poort en viel, en Jasper had door sneeuw zo een slecht zicht dat hij vlak op een poort skiede. We besloten om de volgende dag te bewijzen wat we waard waren, welk weer het ook werd.

Jasper en ik in La Clusaz

De volgende morgen, stonden we op en konden we vooral constateren dat het nog steeds sneeuwde. We gingen iets dikker ingeduffeld naar de piste in Le Grand Bornand. Het begin was daar zeer stijl maar liep daarna heel vlak uit. De eerste run ging alles goed, ik ging vrij vlot en zat 4 seconden achter de eerste en 47 honderdsten voor de tweede. In tweede run ging in jammer genoeg niet snel genoeg omdat ik niet te veel risico’s wou nemen na mijn misstap van de dag ervoor en werd uiteindelijk 3de.

3de plaats op de reuzenslalom

De volgende dag stond slalom op het programma, ik was op van de zenuwen en kon weinig eten. Aan de start van eerste run ging alles heel vlot ik ging heel goed en kwam beneden aan met gevoel dat ik het parcours fout had geskied. Eenmaal beneden had ik effectief de eerste tijd met 12 seconden voorsprong maar de zenuwen waren enorm bij het afwachten of ik al dan niet gediskwalificeerd was. Ik werd er echt ziek van, uiteindelijk mocht ik toch tweede run starten, met een ziek gevoel besloot ik alles rustig te doen, ik had 12 seconden. Ik ging terug vrij vlot naar beneden tot ik bij een recht traject kwam en daar dicht bij die palen wou skiën, mijn stabilo ging iets te ver en tikte tegen de paal. Ik had een kleine pirouette gemaakt en moest dan snel terug duwen voor de rest van de run. Ik won uiteindelijk toch nog wedstrijd met 18 seconden voorsprong.

1ste plaats op de slalom

We besloten deze prestatie de volgende dag opnieuw neer te zetten. Ik was toen al iets minder zenuwachtig, en vond gevoel dat ik moest genieten gingen we naar een zonnige piste, de eerste sinds het begin van de wedstrijden. Ik had een vrij vlotte run maar had het gevoel dat de Spaanse dame net iets sneller was, eenmaal beneden bleek ons gevoel niet waar te zijn, weer een eerste plaats nu slecht met enkele seconden voorsprong. We moesten dus knallen in de tweede run, dit heb ik letterlijk gedaan met enkele kleine fouten kwam ik in minder dan minuut over de eindstreep en werd weer eerste met 8 seconden voorsprong. De zaterdag vertrokken we dan maar naar Les Gets voor een vakantie met Anvasport.